OOORAAHHH!!! Een sportieve strijd, zoals de Vikings altijd strijden.. Deze dag strijden we tegen zeldzame spierziekten en gaan we tot het uiterste! Modder, obstakels, ijsbaden en een enorme afstand.. niets houdt ons tegen!

Frank: ,,Als vriend van Bram heb ik gezien welke impact deze zeldzame spierziekte heeft op het leven van Sara en het gezin. Ik ga de uitdaging aan en strijd mee voor een gezondere toekomst, Voor Sara en voor alle patienten wereldwijd!”

Bram: ,,Na enkele sportieve prestaties voor de stichting wordt dit de grootste uitdaging tot nu toe. Een volledige marathon-afstand van 42 kilometer met meer dan honderd obstakels onderweg. Het zal heel pittig worden, dus ik hoop op jullie steun!”

In september hebben we samen geoefend door de Strong Viking Run van 19 kilometer te doen. In april gaan we voor het echie! Samen willen we 5000 euro ophalen voor onderzoek naar zeldzame spierziekten. Op deze pagina zullen we jullie op de hoogte houden van onze voorbereiding.

Bram schreef een column over waarom hij deze uitdaging aangaat:

42 kilometer modder, 100 obstakels — en hoe dat me voorbereidt op alles wat nog komt

Het is zeven uur ’s ochtends als ik Sara uit bed til. Haar armen om mijn nek, haar hoofd nog warm van de slaap. Ze lacht en heeft zin in de dag. Ik voel het vertrouwde gewicht tegen mijn borst, dat in de loop der jaren langzaam is toegenomen, gram voor gram. Sara moét aankomen. Ze is kwetsbaar zonder een grammetje vet op de botten. En nu realiseren we ons: dit vraagt steeds meer van ons lijf.

Sara wordt vanwege haar zeldzame spierziekte dagelijks talloze keren opgetild. Van rolstoel naar auto, van auto naar bank, van bank naar bad en weer terug. Geen heroïsche momenten, gewoon het leven. Maar bij elkaar zijn het honderden tilbewegingen per week. En Sara groeit en wordt zwaarder.

Nu nadert de puberteit. Plotseling zal ze sneller gaan groeien, soms van week tot week. Haar spieren volgen het tempo niet, dat weten we nu al. Tilwerk wordt alleen maar intensiever. Dat bracht Emine Kara en mij naar de CrossFit-box. Niet uit ambitie, maar uit noodzaak. Samen trainen, functioneel. Squats, deadlifts, schouderkracht. Bewegingen die verdacht veel lijken op het dagelijkse leven thuis. We zweten, moedigen elkaar aan, lachen als iets niet lukt, juichen als het wel lukt.

Ik merk het nu al in kleine momenten. Na een lange dag til ik Sara nog één keer en mijn lichaam doet wat het moet doen. Rug recht, adem rustig, handen zeker. Fit zijn betekent niet ‘sportief’ of een coole instagram foto. Het betekent betrouwbaar. Voor haar. Voor Emine. Voor alles wat we elke dag doen.

Dit jaar ga ik mijn grootste uitdaging aan: de Iron Viking Run. 42 kilometer, honderd obstakels, modder, kou, vermoeidheid. Ik ren samen met mijn vriend Frank van der Linden. We trainen, temporiseren als het zwaar wordt en helpen elkaar over muren heen. Vaak denk ik niet aan de finish, maar aan momenten thuis waarop het ook zwaar is: nachten bij griepjes, kots emmers legen, bedden verschonen, ziekenhuisbezoeken. De Viking Run lijkt op onze zorg voor Sara: het tempo ligt niet altijd in je handen, het wordt zwaar, stoppen is geen optie. Je helpt, je wordt geholpen, en je gaat door.

Natuurlijk hebben we soms geen zin. Emine zucht als ze na een dag hard werken haar sportschoenen aantrekt. Ik voel de stijfheid van de vorige training nog. Vijf minuten later zijn de eerste squats gedaan en lachen we dat we het toch maar weer doen. Zweet loopt langs onze slapen. Achteraf was het geen verplichting, maar voelen we een heerlijke opluchting: we hebben het gedaan voor onszelf én voor haar.

Dankzij het sporten doet ons lijf wat het moet doen. Tillen, draaien en doorgaan, als onderdeel van ons dagelijks ritme. We hebben de smaak te pakken en gaan door. Ik geniet er zelfs van. Samen met Emine, of met vrienden. En straks, met modder tot in mijn onderbroek op een Viking-parcours weet ik zeker dat 42 kilometer en 100 obstakels een prima warming-up zijn voor alles wat nog komt in ons leven!